Yazar: Boran Savran | Şubat 2010

Şevki

Parkın duvarında otururdu. Hakkında hikâyeler anlatırlardı. Çok zengin olduğu, iş ortağı tarafından dolandırıldığı, tüm mal varlığını kaybedince de kafayı yediğinden tutun da, aslında ajan olup, burada deli rolü yaptığına kadar. Uzun saçlarını, sakallarını, bıyıklarını, kaşlarını ayakkabı boyasıyla boyar, güzel kızlara çapkın bakışlar atardı. Ayaklarının dibinde, sürekli kör ve çirkin bir kedi yalanırdı. Parmaklarında, yüzük niyetine olsa gerek, anahtarlık halkaları vardı. Herkes onun isminin Şevki olduğunu bilirdi. Şevki, karton kolilerin üzerinde, bir battaniyeye sarılıp yatardı. Gizlice içki içmek için, parka gittiğimizde görürdük. 

Ankara’nın meşhur ayazını gösterdiği bir kış günüydü. Ellerim mosmor okula doğru yürüyordum. Parkın önünden geçerken Şevki'nin bir ateşin önünde hıçkıra hıçkıra ağladığını gördüm. Dikkatli bakınca, yananın battaniye ve karton koliler olduğunu anladım. Eviydi yanan. Ders zili çaldı. Koşar adımlarla okula gittim. 

Okuldan çıktığımızda, ateş başında sadece Şevki’nin kedisi vardı.