Yazar: Funda Umut Pakkal

Müsadenizle Bir Çocuk Olabilir Miyim?

İnsan bazı şeylerin kıymetini üzerinden yıllar geçtikçe biliyor. Küçükken, sokaklarda korkusuzca, bağıra bağıra, sevinçle, coşkuyla oynadığımız günlerde sanki bizim çocuklarımız da aynı şekilde oynayabilecekmiş gibi düşünmüştük ya. Halbuki çocuklarımız bırakın sokakta birlikte oynamayı 3-5 tanesi bir araya geldiğinde sıkıntıdan patlıyor, kavga ediyor ya da ebeveynlerinin dizlerinin dibinden ayrılmıyorlar.

Çok mu zaman geçti çocukluğumuzun üzerinden, biz birkaç kuşak birden mi atladık fark etmeden.

“Çocuğum oynasana kardeşle”,

“Bak arkadaşının oyuncağı yeni galiba gidip beraber oynayın”,

“Aay! Oynasanız ya biraz, hadi ama ayağımın altından çekil bakayım” sözlerini çok fazla duyar oldum. Biz ise böyle miydik? Birbirini tanımayan, kız- erkek, büyük-küçük fark etmez, oyun açlığı ile hemen bir oyun oynamaya girişirdik imkan dahilinde.  

Anlaşmışız gibi zamanın kısıtlı olduğunu bilir gibi.  

Hatta oyun uydururduk zaman zaman.  

Hoş zaman geçirmek amaç. 

Çocuğuz ya çocukluğumuzu yapacağız.  

Her boş anı değerlendirip sürekli oyun oynadığımız halde oyun açlığı içersindeydik her birimiz. Şimdiki çocuklardan sıklıkla duyduğumuz “Bıktım, sıkıldım” sözleri çıkmazdı ağzımızdan hiç. 

Okulda da oyunlarımız olurdu hep. En zevklisi boş derste oynanandı tabii. Öğretmen geç geldiğinde bile hemencecik “Adam asmaca, Amiral battı, Artist bulmaca, isim şehir, X-O…” oynanılırdı. Çabuk çabuk ama kocaman bir zevkle. 

Az oyuncak vardı, ama hayallerimiz çoktu. Kısıtlı mekan vardı ama oynanacak oyun çoktu. Herkes aynı zenginlikte değildi, sokakta kapıcı, ev sahibi, esnafın çocuğu hep beraber ‘cinsiyet, yaş, ekonomik ve sosyal gelir nedir?’ bilmeden- belki de umursamadan coşkuyla kayıtsızlıkla oynardık. Hepimiz, potansiyel oyun arkadaşıydık çünkü. 

Küçük bir çocukken, oyun oynarken zaman daha hızlı akar; sokağa çıkmamla annemin beni çağırması bir olurdu sanki. Annemin “Gel artık hava karardı, baban bile geldi az önce” dediğini duyduğumuzda uzaylı görmüş gibi kalıverirdik. “Ne zaman akşam oldu?, “Babam bize görünmeden nasıl önümüzden geçti?”. O sırada hem müthiş bir açlık hem de tuvaletimizin gelmesiyle bir sıkışıklık duyar “İyi akşamlar” bağırmaları eşliğinde eve giderdik. Akşam yemekten hemen sonra ‘Küt ‘diye ceset gibi uyurduk, düşümüzde oyunlar oynayarak. 

Mutluyduk, hep mutlu olacağımızı sanarak. Oyun saatlerimizin gelmesini beklerken sabırsızdık, bir o kadar da büyümek isterdik. Büyümek için çaba sarf ederdik. Kandillerde büyümek için dua ederdik, kızlar memelerine fincan koyar erkekler babalarının traş bıçağı ile göğüslerini traş ederdi. Büyüyünce her şey çok güzel olacak, çok mutlu olacağız düşüncesiyle… 

Büyüdük artık… 

---

YAZAR HAKKINDA BİLGİ

Funda Umut Pakkal 1970 İstanbul doğumlu. Eğitim danışmanlığı ve öğretmenlik yapıyor. Çocuk Psikolojisi uzmanı. Ayrıca gönüllü seminer ve eğitimler veriyor. İstanbul Üniversitesi Felsefe mezunu. Yüksek lisansını Maltepe Üniversitesi'nde Psikoloji, Felsefe, İnsan Bilimleri bölümünde psikoloji üzerine tamamladı. Detaylı Bilgi

---

Beyin Dili Nöroterapi

Dünya Dışı Yaşam

Mutlak İktidar

Demokrasi Üzerine Bir Derleme

"Gündemimiz Çok Sığ"

Su Kıtlığı Mücadelesine Çağrı

Eğitime Gönüllü Desteği

Medyanın Şekil Verdiği Çocuk

Twixt

Bir İnsan Yaratıyoruz

Sürü ve Yetkeci Çobanlar

Çok Bilinmeyenli Dönemeçler

Eşcinsellere Eşit Hak ve Özgürlükler

Kuantum Anlayışı ile Maddeden Enerjiye

“Hiperaktif Oğlum”