|
 Oğlumun Gözleri
Konuşuyor
Haluk Tunç İlker
İnsan, beklentilerinin gerçekleşmeyeceğinden korkuyor,
Sımsıkı bağlandıklarını kaybetmekten, bilinmeyenden korkuyor
bildiğinden kopmamak adına,
Deneyimlerin taşınmasından kaynaklanıyor korku, şartlanmalardan,
Kabullenmekten korkuyor, kimlikler yaratıyor kendini gizlemek için,
Kalıplar kuruyor, güç kalıpları, bunları yıkmanın güçlüğünden
korkuyor sonra da.
Sonrasından korkuyor, öncesine bakıp şu anda. Geçmişi tekrarlıyor ve
hatta tekrarlamaktan korkuyor. O ise şu anda. Geleceği
şekillendirdiği seçimleri olsa olsa şu anda. Var olan gücünü tanıma
olasılıkları şu anda, şu anda niyetleri.
‘Niye yaptım, niye ettimler’i uzakta dursalar; o ise şu anda…
Oysa kendini tanımaktan korkuyor. Dışına ittiklerinden korkuyor.
Sevemediklerinden.
Sevgi koşulları zorluyor. Korkular koşullar, koşullar da alışılmış
döngüler yaratmış zamanla.
Sevgi zor geliyor.
Zor ve geliyor, insan artık zor olanı başarmak istiyor. İstek ve
gerçekleşeceğine olan inancın doğduğu an, bir duygu yaşanıyor. Duygu
olasılığa can veriyor. Olasılık oluveriyor. Oluverişin öyküsünü
insan hep yaşamış korkularıyla. Korktukları başına gelmiş. Şimdi
sevdiklerin başa gelme zamanı. Gençler yeni bilinçle başa geliyor;
maşalar yoldan çekiliyor.
 Zorluk inandığın hedefte kayboluyor. Hedef, duygunun derinliğiyle
yakınlaşıyor. Ok yaydan çıktığında hedef de hareket ediyor tuhaf bir
şekilde. Bu rastgele bir atış değil, insan, hedefi belirliyor. Evet,
yayın gücü hedefe ulaşmakta çok önemli etken, gücün kaynağı ise
bundan daha önemli. Kaynağın sevgisi koşulları değiştiriyor. Ok, ok
bir aracı. Aracı nasıl kullandığından çok ne için kullandığın yolu
açıyor.
Tüm
tarihlerde beklediğimizden daha da yakınlaşıyor sevginin büyüsü.
Yakında karışıklığın içinden çıkacak ışık demetlerine şaşırmayacak
insanlar, çünkü bekliyorlar. Sevginin büyüsünde büyüyor çocuklar.
Çocuklar böyle istiyor.
Yazar
Hakkında Bilgi İçin Tıklayın
|
İndigo
Dergisi’ni
