Geçenlerde aşağıdaki videoya rastladım Facebook’ta. Yeni gördüğüm bu video beni hüzünlendirdi. Bir tarafta insanlar yiyeceğe saldırıyorlardı, diğer tarafta ise eğitimli köpekler verilecek yemeği disiplinli bir şekilde bekliyorlardı. Bu sahne beni yıllar öncesine, 5 Mart 1971 ODTÜ yurtlarına götürdü…
O yıllarda, Türkiye’de en iyi ilk – orta – lise eğitimi alan, dereceye girip Orta Doğu Teknik Üniversitesi’ni kazanmış ve yurtlarda kalan 2000 – 2500 öğrenciydik. 5 Mart sabahı 05.00 civarında asker ve polis yurtları sarmış, tüm öğrencilerin yurtları boşaltmalarını istiyordu. Bazı öğrencilerin bu isteği kabul etmemesi üzerine asker silah kullandı. Saat 15.00 sularında asker yurtlara girerek, yurtları boşattı. Tüm öğrencileri önce açık futbol sahasına, ardından 400 – 500 tanesini gözaltına, sonrasında ise kalan 1500 – 2000 civarı öğrenciyi kapalı spor salonuna aldı. Bu geçişler sırasında polislerin arasından geçerken edilen küfürler ve gösterilen kaba kuvvet başka bir yazı konusu.
Sınav döneminde, çoğu zaten iyi beslenemeyen, 2000 civarı iyi eğitim almış bu gençlerin en son ne zaman yemek yediği belli değildi. Sabah erkenden uyandırılmış, akşam saatlerine kadar küfür, kurşunlar, kaba hareketler, tekme – tokat muamele görmüş bu gençler sabahtan beri ağzına lokma koymamışlardı.
Kapalı spor salonunda saatler ilerledikçe, bu kadar gence tuvaletler yetersiz kalıyor, her taraf pislik içinde ve artık salonun oksijeni bile yetersiz kalıyordu. Diğer yandan da öğrenciler aç ve susuzdular.
Bir ara gece geç saatlerde polislerin üst balkonlardan seslendiğini duyduk. Yurt kantinlerinden getirdikleri bazı yiyecek ve içecekleri birer ikişer balkondan atıyorlardı. Açlıktan yiyeceklerin üzerine atlayan aç ODTÜ öğrencilerinin birbirlerini ezerek, o yiyecekleri kapışmalarını dalga geçerek, gülerek, eğlenerek atmaya devam ediyorlardı. Bir taraftan da, “Hani siz solcuydunuz, bir parça ekmek için birbirinizi eziyorsunuz!” diye bağırıyorlardı…
Eğitimli köpekler biraz bekledikten sonra yemeğe ulaşacaklarını biliyorlar. Fakat birbirlerini ezen o eğitimli gençler, çocuklar, insanlar karınlarını ne zaman doyuracaklarını, belki de bir daha ne zaman bir şey yiyeceklerini bilmediklerinden birbirlerini eziyorlar…
Geleceğinden kaygı duyan – duymayan, zor koşullarda yaşayan – rahat bir ortamda olan, insanlardan aynı davranışlar bekleyebilir miyiz?
Yazar: Yalçın Teker
***
12 Mart 1971 Darbesi: 45 yıl sonra
