İnsanın bir kaderi var mıdır? Yok mudur?

İnsanın kaderi olabilir mi? Biz İnsanlar nerede kaybetmiştik kendimizi ve asıl kendimiz nerede başlıyordu? Kendimizi bulma arayışımızda bu önemli sorunun yanıtını evrimsel olarak geliştikçe, hep kendimize soracak olmakla birlikte yine de net bir cevap bulabileceğimiz şüpheli gözüküyor.

İnsanın bir kaderi var mıdır? Yok mudur?

Ta ki ruhsal olgunlaşmamızı tamamladığımızın ifadesi olan tekamül merdiveninin ilk basamağını çıkana kadar. Yanıtları bulabilmemiz ve bulduğumuz yanıtlardan memnun olmamız için daha çok fırın ekmek yememiz gerekiyor. Ömrümüzün yettiğince görebileceğimiz 21 Aralık gibi pek çok tarihler gelip geçecek, zamanın akışından.

Ne zaman ki anlayacağız ruhsal büyümemizin belirli tarihlerle ilgili olmadığını tarihlerin sadece sözleşilen kavşak noktaları olduğunu, bundan öteye yolumuza sessizce ve sadakatle yine yürümemiz gerektiğini ve değişimlerin büyümemizin işaretleri olduğunu kavrayacağız işte o zaman daha coşkulu daha tutkulu ilerleyeceğiz kendimizi bulmanın ince dar ve sonsuz yollarında.

Hani eski zamanlarda çocuklara masallar anlatırlarmış, hayatın gerçeklerini daha basit ve sevimli kılarak aktarmaya çalışırlarmış. Şimdilerde biz büyük çocuklara da ulaştığımız ruhsal tebliğlerde ve mistik öğretilerde bir takım masalları anlatıp duruyorlar. Aslında gerçekler çok daha derin, çok daha karmaşık, çok daha çetrefilliydi ve de halen de öyledir belki de.

Kim bilebilirdi ki küçükken anlatılan Keloğlan hikayelerindeki canavarların, tek dişi kalmış dünyayı türlü türlü yollarla kemiren ve çürüten gerçek canavarlar olduğunu ve canavarlar yarattığını, kim bilebilirdi ki sarayda yaşayan aksi kralların ve hak-yerlerin, şimdiki dünyanın kendilerini sahipleri sananlar olduğunu ve dünya insanını bir şekilde “kaderi” olduğuna inandırdığını ve türlü türlü modern kölelikleri yaratmakta olduğunu…

Bilemezdik. Çok küçüktük. Çünkü gerçeklere gözümüz kapalıydı. Uykudaydık…

Tıpkı şimdilerde insanoğlunun da kendisine televizyondan, gazetelerden, medyadan, sosyal paylaşım sitelerinden anlatılan masallara inanması gibi. Kendisine her anlatılana inanan çocuklardan daha vahim halimiz. Ya gerçekliği asla sorgulamıyoruz. Ya da sorgulanmasına izin verildiği kadarını sorguluyoruz.

Şimdi insan bir bilet alsa ve bir sinema salonuna girse ve filme dalıp gitse kaderinin “film” olduğunu düşünse ve inansa, kendine seyrettiği film, seyredenin kaderini yaratsa, insanın “kaderi” olmuş olur mu? O Ol’anın yarattığı ve Kendisine mümin kulunun gönlünde taht kurduğu kainatın muhteşem çocuğu ve Allah’ın halifesi Ol’makta Ol’an İnsanın bir -kaderi- olabilir mi? O Ol’An gönlünde misafir olacak ve insanın bir kaderi olacak …mı?

insanın kaderi

Bir insan ne zaman büyür?

Bir insan olgunlaştığı zaman, kendi başının çaresine bakmaya başladığı zaman İnsan büyümüş olur. Normal aile hayatımızda kendi başımızın çaresine bakabildiğimiz ve ayaklarımızın üstünde durabildiğimiz zaman büyümüş, fiziken büyümüşlüğümüzü gönlümüz ile bağlamış olduğumuz zamanda olgunlaşmış oluruz.

Dünya gezegeninde yaşayan insanlık ailesi ve insanlığın fertleri olarak, gezegenin yüzeyindeki ve içindeki yaşamının”sürdürülebilirliği” ile ilgili başımızın çaresine bakabildiğimiz ve bu birlikte Büyük Yaşamımızı, evrenin hayattar sistemi ile bağlayabildiğimiz zaman olgunlaşmış ve evrenselleşmiş oluruz. Bu nedenle insanın gezegende kendi yaşamını devam ettirebilmesi için kendisine seyrettirilen korku dolu filmlere odaklanmayı bırakıp, korkunun kıskacında yaşamak yerine, kendini ve gezegende nasıl yaşamak istediğine karar vermesi gerekiyor.


Öncelikle kendi beş duyu organını esaretten kurtarması elzemdir. Ardından fiziksel bedeninden başlayarak  içrek bedenlerini korkunun bağımlılıklarından özgürleştirmesi gerekir. Ne gezegenin bir kaderi vardır ne de insanın bir kaderi vardır, yeter ki insan eski “modern masalları” dinleye dinleye kadersizliği kendine kader yapmasın. Allah’ın kendisine lütfettiği zekayı, sevme kapasitesini, cesareti ve özgür iradesinin ifadesi Ol’an bilgeliğini kullanabilsin.

İnsanın her zaman en büyük pişmanlığı yapmadıklarındadır.

Şimdi tam da “eyleme” zamanıdır. Ne ise o eylenen, ki kendisi Ol’sun. Gönlü, eylediklerinden ferah, yürüdüğü için yolu açık olanlardan olmalı. Gönül eyledikçe ferah olacaktır ve yol da yürüdükçe açılacaktır. pişmanlık olmamalı…

Kader DNA’nın neresinde? (1. Bölüm)


PAYLAŞ
Önceki yazıSürüklenerek değişmek… Olağanüstü değil ama olağan dışı
Sonraki yazıKader mi ihmal mi? Biz orada olacağız! Ya siz?
Seyir defterinden ………. Soğuk mu soğuk bir kış günüydü Her yer bembeyaz karlarla kaplıydı Yaz seslenmişti gündoğumuna Ve günler geliyordu dengeye Ve bahar kapıdaydı Ve nilgün yoldaydı -20 Mart- günü vasıl Ol’dum Dünya Planetine Gün ağarmıştı gözlerimi açtığımda Frigya Krallığının başkenti ve kentlerin en güzellerinden Gordiyon’un tepelerinde Eski mi eski bir şehirdi –vardığım- Eskişehir. Şimdilerde gondollar yüzüyor Porsuk nehrinde Uludağ Üniversitesi BTİOYO 4 sene süren eğitim Evladiyelik Dostluklar, Muhteşem öğretmenler Efsane Öğrencilerle sonsuz sohbetler Ve tabiî ki arta kalan zaman sığdırılan eğitimler Kutlamalarla ve kutsamalarla mezun oldum….. Köln Üniversitesi’nde siyaset bilimi üzerine mastır Şehr-i Kolonya’nın REN Nehri, sihirli Weinacht Şölenleri Anadolu Üniversitesi Köln Batı İrtibat Bürosunda Turizm Sayfası Yazarlığı, gazetecilik Ve güzel dostlukların anılarını biriktirerek, Türkiyeme, Anadoluma döndüm. İstedim ki, köklerimi, doğduğum topraklara salayım, Eğer ki bir kır çiçeği veya bir ağaç olacaksam, Ki nasıl Bir Tohumsam Açtıkça ve saçıldıkça, Tasavvufun toprağında, Gönlün Dergahından; Sevgi’den, Aşk’tan besleneyim. Ki takdiri ne ise İlahi Ol’anın, cismen şahsıma Az-çok, var-yok, Anadolu’da Ol’uyor. Ol’makta. Velhasıl derdim çoktur, tasam hiç yoktur. Biri İndigo diğeri kristal iki oğlumdan, Ve dostlarımdan ve canımdan gayrısı yoktur. Ancak Yaşamı yaşayarak anlatmaktan, Sevgiden, saygıdan, uzlaşmadan ve paylaşmaktan Uyum ve bütünlük içinde yaşamaya gayret ederek Canımı aziz tutarak, bilincime şükrederek Yaşamı ve sevgiyi yaşatarak, kah gülerek kah ağlayarak Olabildiğince neşeyle, sevgiyle, cesaretle Kalpten Ol’maya, kalbi eylemeye Ve kalbimde yaşamaya gayret ediyorum………. “Dünya ne ise O’dur, El’imden gelen budur.”nn