altin-orumcek-halin-favorisi-banner

 

Bir Derviş Hikayesi: Gel Gör Beni Aşk Neyledi

4
Tarih: 06 Ekim 2012 | Yazar: Kevser Yeşiltaş | Kategori: EzoterizmSayı: 85Tasavvuf

Bir ses yankılandı uzak ötelerden. Bilinmez, saklı diyardan. Sesi duyan bilinenlerdendi, seçilmişlerden. Ve onu sadece bir kişi duyabilirdi. Sadece O’nda olan ve O’ndan kopan.

Ve bu, yüzyılın bir hikayesidir.

Bir fısıltı gibi getirdi rüzgar sesini. Kulaklarını çınlattı adeta. Bir esinti gibi geçti ses, ruhunun en ince derinliklerinden.
Elinde asası, uçurumun tam kenarında duruyordu. Neydi onu buraya getiren? Her güneşin doğuşuna yakın sürüklenircesine gelişinin sebebini bilmiyordu.

Neyi arıyordu? Beklediği kimdi? Bedeninin yanışını söndürmek için miydi? Yoksa ruhunun haykırışlarını dindirmek miydi?

Konuşma vardı, sesler yoktu. Akan cümleler vardı, ama konuşan yoktu. Bir hissediş vardı, duyan yoktu. Derinlerden geliyordu ses yankılanıyordu ama bir çarpma yoktu. Yavaşça, usulca. Ruhların konuşmasıydı bu.

Gözyaşlarıyla dolu gözlerini bir an olsun kaldırdı. Fısıltıları rüzgar getiriyordu adeta, kah serinliği ile, kah dalgaların rüzgara emanet ettiği damlaların yumuşak dokunuşlarıyla. Ve seslendi yüreğiyle, duyulacağından emin.

Geçtim dünya üzerinden, bir oh diyemedim / Yüzüm sürdüm Turab’ına, cennetini dilemedim/ Kör kuyu dibinde kaldım, bir derdim söylemedim/ Nefsim Aşkın gerisinde, Haktan gayrı göremedim/Öyle dertten yağmur verdin, bir an olsun eğilmedim/ İçtim kevser-ü şarabundan, turna ile oldum pervaz/ selam ittüm Hanuh’a/Geçtim dünya üzerinden, Gayrisini bilemedim..

Ve seslendi öteler, kulağına bir avaz’da dokunan nida ile…
“Bakan sen miydin kayıb gözlerden, derinlerin anlamında yatan. Sen miydin kaybolmuş bir hüznün dalgasında ağlayan, çamur ile bütünleşen, dar mansurlarda kalan ve bebeğini taşıyan, kırılmış umutların hüznünde bize seslenen sen miydin?”

Bir rüya olmalıydı bu. Gerçek olamayacak kadar derin ve acı veriyordu yüreğine. Hissettiği neydi. Düşünceler bir bir akıyordu zihninde dervişin.
Duyuyor muydu acaba, tüm aşkını haykırıyordu ama bir duyan var mıydı?

Masmavi deniz belki hiç bu kadar mavi olmamıştı. Uzaktaki tepenin ardında canlıymış gibi görünüyordu. Vadide bulunan yeşil ağaçlar sanki bişeyler anlatmaya çalışıyordu. Ve karanlık sem’alar, bir sabah Duhan ile mi uyanacaktı?

“Ben burada sessizce beklerken kaç kuşak geldi geçti biliyor musun Ey Aşk’ın Çığlıkları. Dokunun yüreğime yaşam verin bana, dokunun tüm bedenime Hayy verin bana.”

Ve Hatırla sen Ey Derviş! Seni kurtaran AN’daki Ma’ilerin dokunuşlarını ve unutma, yüreğini titreten o şeyi. Tanrının bahş ettiği, büyük hediyedir Aşk.

Ey AŞK! / Yaptığımız Ahdi sen bozdun sonsuz diyarlarda, / Terk ettin gittin, bana aid iken, / Ve yalnız bıraktın beni ölümün diyarlarında, / Senin farkın nedir Öz’ümün Arkadaşı?

“Aşk daima benimleydi, hep oradaydı, yüreğimin en derinlerinde. Yaman bir avcı gibi yakaladı sırtımdan, yaşam iliği gibi yerleşti tüm omurgamın arasına, akıyor sonsuzca, tüm bedenimi ele geçirdi, tüm hücrelerimi. Ara sıra değil hep düşünüyorum, her anım, tüm zihnim, tüm rüyalarım dopdolu. Dönüştürülmesi ne acı bir durum, zihnim engel olsa yüreğim, yüreğim engel olsa bedenim dönüştüremiyor o muhteşemliği.

Şunu eyi anladım ki / Çırayı tutuşturan hasred imiş, / Od olmak için, / Hiç sahib olmadığından bile vazgeçmek imiş…

Sorgulanmanın en acımasızlığında kendimi getirdim sana çok uzak diyarlardan. Her şeye hükmeden bir ruhun, beden içinde Sevginin titreşimine engel olmaması ne acı. Dönüştürüp ilahi olana akıtamaması ne acı. Sınav mı bu yoksa tuzak mı? Ne yaman ve acımasız bir tuzak oysa. Engel olunamayan bir durumun vahşeti gibi tam karşımda. Vazgeçmektir sevgi, uzak olmaktır. Çünkü sevgi tek başınalığın adıdır.

Ne kadar yakınsın bir nefes mesafede, oysa ne kadar uzak misli ile. Ruhumla sana seslendim duydun mu? Duyamazsın. Çağırdım neden gelmedin?  Neden hiçbir şey doldurmuyor yerini. Neden hep zihnimin her köşesindesin. Tüm algılarımda yer aldın? Bulunduğum yerden, tam buradan sesleniyorum ötelere:

Göründüm bir çul içinde cesed / Ona HAYY verendir Hakikad.. / “Gel, Gör Ben’i, Aşk Neyledi?”

Tüm okuyanlara saygı ile..



Yazar hakkında

Kevser Yeşiltaş

1971 İzmir doğumlu. Uluslararası Flexo Baskı tesisleri bünyesinde çalışan bir fabrikada Grafik, Reproduksiyon ve Cyreel Üretim Müdürü. 23 yıldır halen Grafik Tasarım ve Renk Ayrım Uzmanlığı mesleğine devam ediyor. Eylül 2009'dan bu yana İndigo Dergisi'nde yazarlık yapıyor. Mayıs 2010'dan bu yana da sinirotesi.com'da kitap yazarlığı yapıyor. http://kevseryesiltas.com kendi sitesinden ziyaret edebilirsiniz.. Yayımlanmış kitapları: Kuantum Gizli Öğretisi (Ağustos 2010) En'el Hakk Gizli Öğretisi "Hallac-ı el Mansur" (Mayıs 2011) Batıni Mevlana (Eylül 2011) Işık Eri Haci Bektaş Veli (Ocak 2012) Arif İçin Din Yoktur Muhyiddin İbn-i Arabi (Temmuz 2012)

Tüm Yazarlar | Yazar: Kevser Yeşiltaş 
  1.  
    Filiz Hallıoğlu

    Kevser YEŞİLTAŞ’ı sınır ötesi yayaıncılıktan tanırım…son derece akılcı ve bilimsel konuları içeren araştırmacı yazarlarımızdandır…Yolunuz her daim açık olsun…




  2.  

    Kevser hanım, şöyle bir bakmak için girdim ama o kadar akıcı bir yazı ki bırakamadım yüreğine sağlık.





Yorum Bırakın

(required)