Hasatsız zamanların aşıkları (1)

Her başlangıç kendine mutlak bir son bulur!

“Rabbim bana bir hastalık vermiş, ama yanında bir de melek vermiş!” (Emre)

şulem ve Emre

Şulem ile Emre tanıştıktan kısa bir süre sonra Emre’ye konulan lösemi teşhisi onların tüm hayatlarını değiştirmişti. Emre’nin Şulem’den tüm kaçışları boşa çıkmış, her defasında meleğini yanında buluvermişti.

Yaşamın acı doğurganlığı içerisinde gözlerini nerede açtıklarının hiçbir önemi yoktu. Önemli olan tek şey; kutsal saydıkları aşklarının gün gelip, gözlerini kapatmamasıydı. Aşk, onlar için ateşler içinde parçalanarak, yanıyordu.

Çaresizlik mi? Çaresizlik denilen kelime, diğer tüm sözcükler arasında en kahpe olanıydı. Birbirleri için çölde su, kapkaranlık gecede kandil, okyanusun dibinde mercan gibiydiler. Her ikisi de, hem tende, hem ruhta kırılmış, ama kopamamış bir dal gibi salınıyordu. Hasat zamanı mı? Boşverin gitsin!

Onlar hasatsız zamanların aşıklarıydı.

Ve bu hikâye geçmiş zamanların birinden ince bir sabırla çekilerek, kısa bir kesit olarak aynen şöyle dile getirildi:

Emre 41 derece ateş ile alev alev yanıyor, kemoterapiye cevap vermiyor ve bu yüzden onu hiçbir hastane kabul etmiyordu. Şulem yine tüm gücüyle dünyaya inat direniş merdivenlerini çıkmaya ant içmişti.

Emre hastaneye yatmak zorundaydı, çektiği solunum yetmezliğinden dolayı solunum cihazına bağlanması gerekiyordu. Şulem tüm direnişlerinin sonunda onu bir hastanenin yoğun bakım servisine yatırmayı başarmıştı. Şulem’in yoğun bakım servisine girmesi yasak olsa da, sevdiğinden bir adım uzakta olmaya tahammül edemediği için azimle bir yolunu bulmuş ve girmesi yasak olan odaya girmeyi başarmıştı.

Günler boyunca Emre’nin yatağının altına yani taşın üzerine gazete kağıdı sermiş, hemşireler onu görüp dışarıya çıkartmasınlar diye günlerce saklanıvermişti. Sırf sevdiği adama ait olan beden incinmesin diye ona toprak olmak ister gibiydi.

Öylesine geliveren sabahların birinde yoğun bakım odasının kapısı sert bir rüzgar ile açıldı ve içeriye doktor girdi. Doktorun odaya girmesiyle Emre’nin kusması aynı ana denk gelmişti. Artık ciğerleri iflas ediyordu.

Şulem iki elini açıp, tüm acıları avuç içlerine toplamaya çalışsa da, fırtınanın savurduğu deniz misali yoğun acı her yere durmaksızın boşalmıştı. Kahpe çaresizlik sırıtarak, zifiri yüzünü her defasında azimle gösteriyordu.

Emre hiç durmadan kusarken doktor, “Ben daha sonra gelirim ve artık sizinle mutlaka konuşmam gerek,” diye odadan ayrıldı. Şulem etrafı temizlemeye çalışırken Emre bitap düşmüştü. Birkaç dakika sonra kapı tekrar açıldı ve hayat, kaçınılmaz konuşmayı kayda almaya başladı. Hayatın kayda aldığı bozuk sesten çıkan sözler aynen şöyle diyordu:

“Aylardır buradasınız. Ne yazık ki, denediğimiz hiçbir tedavi sonuç vermiyor. Artık yapabileceğimiz hiçbir şey kalmadı. Herşeye hazırlıklı olmalısınız!”

Her şey!

Neydi bu her şey?

Ölüm mü?

Oysa onlar, üç senedir ölüm denilen şeyi ölümsüzlüğe çevirmişti. Gitmeleri, üzerlerine giyilemeyecek kadar küçük biçmişlerdi.

Doktorun son sözleri sırasında Emre yatağında yatıyor, Şulem ise ona sırtı dönük şekilde ayakta duruyordu. Şulem’in gözünden akan yaşlar hastanenin zeminine balyoz gibi iniyor, mimiklerini kendinden bile saklamak için büyük çaba sarfediyordu.

Doktor kapıdan çıkar çıkmaz kalan son gücüyle Emre yatağından kalkmış ve haykırmaya başlamıştı.

“Defol git! Odamdan ve hayatımdan hemen defol git! Allah belanı versin. Benim yanımda ne işin var? Beni neden bu kadar çok seviyor ve neden kendini bu kadar çok sevdiriyorsun? Sen olmasaydın, ben buralardan çoktan gitmiştim. Sen olmasaydın, en azından gözüm arkada kalmayacaktı! Neden, neden, neden…”

Emre odadaki herşeyi kırıp döküyor, çarşaflarını parçalayarak savuruyor, cılız bedeninde kalan son gücü de acısını dışarı akıtmak için kullanıyordu. Şulem, bedeni ve zihnindeki tüm haykırışları ondan saklıyor, ama bir tek hakim olamadığı gözyaşları ile onu öylece seyrediyordu. O an elinden gelen tek şey buydu. Dudaklarından çıkan birkaç çelimsiz söz, odaya usulca yayıldı.

– “Yeter, lütfen dur! Dur artık! Bak göreceksin bunu da atlatacağız, başaracağız.”

– “Madem başaracağız, öyleyse neden ağlıyorsun, neden?”

– “Ağlıyorum, çünkü sana hakim olamıyorum.”

“Hayııır! Biliyorum! Öleceğimi sen de adın gibi biliyorsun!”

Şulem sustu. Sustu, çünkü evet biliyordu! Üstelik bunu bilen sadece o değildi. Bu oda, bu yatak, bu çarşaflar, nefesi çalınmış hava, soğuk zemin, mühürlü duvarlar, atılmamış tüm çığlıklar ve herkesin bildiği gibi o da biliyordu. Ama o dâhil hiçbiri bunu Emre’ye itiraf edemeyecek kadar ‘Emre’ olmuştu. Ve sessizlik şöyle dedi:

“Dağ olsam virana meyleder miyim?

Acı söz olsam, yüreğe zerrece iner miyim?

Bak bendeki yürek safi ‘sen’ olmuş.

Beni senden ayrı koysan, ben bir ‘tek’ eder miyim?”

şule

Evet dostlar, bu hikaye burada bitti sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Yüreklerinizi sabırla açarak, Şulem ile Emre’nin aşkını seyreyleyin. Anlamak için okuyun, hissetmek için sağ elinizle sol göğsünüze dokunun ve solunuzdaki ateş sizi yakana kadar orada öylece durun.

Düşünün! Kim için, ne için, ne kadar süre sabredebilirsiniz? Kim için neleri göze alabilir, nelerden vazgeçebilir, nelere göğüs gerebilirsiniz? Hiç açamayan bir çiçeği sevebilir, sırf o koparılmasın diye siz kopabilir misiniz? Zamana okunan meydanlarda zamansız kalabilir misiniz?

şulem ve biz

Bu aşıklar için gökten sadece tek elma düşmüş. Düşmüş düşmesine de, bize de bu ‘al’ elmayı seyreylemek kalmış.

Kim bilir?

Arkası ha bu gün, ha yarın.

Şimdi siz, o vakte kadar sadece hoşça kalın. Hoşça kalın.

1973 İstanbul doğumluyum. Çalışma ve ilgi alanlarımı sınırlamam pek mümkün değildir.Kimi zaman kalemim bana sırdaş olmuş, kimi zaman toplumun faydasına olan cümleleri dökmüş, kimi zaman da toplumun yaralarına dokunarak dile gelmiştir.Kalemi kullanırken en keyif aldığım taraf ise "sessizin sesi" olabilmektir. Yeri geldiğinde bir taşın sesi, yeri geldiğinde bir kedinin serzenişi, yeri geldiğinde konuşamayan engelli bir çocuğun dili, yeri geldiğinde ise bir saç örgüsünü dile getirebilmek en keyif aldığım şeylerden biridir.Hayatın her alanında gönüllü olarak faaliyet göstermekteyim. Bağımlılık ile mücadele, kadın ve çocuk istismarına karşı destek, eğitime katkı amaçlı kütüphanaler kurulması, yardımlaşma derneklerinde faaliyetler, tüketicinin her tür hakkı (sağlık, hukuk...) üzerine destek çalışmaları, kültür sanat projelerine koçluk, danışmanlık, tutuklu çocukların topluma kazandırılması amaçlı eğitim organizasyonları, kan bağısı, organ bağışı, ilik bağışı üzerine organizasyonlarda koordinatörlük, özel eğitim öğretmeni olmam sebebiyle engelli çocuklarımızın ailelerine danışmanlık, okullarda çocuklarımızın yardımlaşma güdüsünü pekiştirme amaçlı seminerler ve sayamayacağım daha pek çok alanda, neredeyse hiç durmadan yıllardır gönüllü olarak faaliyet göstermekteyim. Bu alanlarda hakkıyla faaliyet gösteren kurumların yanında bulunmanın yanısıra, mağdurların şahsen yanında istikrarla olabilmenin de güzelligini yaşayabilenlerdenim.Yönetiminde ya da genel kurulunda faaliyet gösterdiğim derneklerde doğru ekip çalışması ile "olmaz" denilenin aslında ne kadar kolaylıkla olabileceğini yaşayanlardanım. "Şunun uzmanıyım, bunun uzmanıyım" demek elbet güzel, ben direkt sahaya dalarak takım çalışmasına hızla uyum sağlayarak, iş ve zihin gücünü sergileyerek faydalı olmaktan keyif duyanlardanım.1998 doğumlu dünya tatlısı, mutlu mu mutlu, sevimli mi sevimli, şamatacının teki olan zihinsel engelli Cansın adında bir oğulun annesiyim. Onun bana öğrettiklerinin arasında "sessizliği dinleyebilmek" en değerlilerinden biridir diyebilirim.İnsanoğlunun değer biçilemeyecek kadar değerli olan, ne kadar çok şeye sahip olduğunu unutmadan yaşamak ve bunu unutanlara da hatırlatabilmenin gururunu yıllardır şahsen yaşayanlardanım.Ailem olan İndigo'ya duyduğum sevgi, saygı ve sadakat 1 Ağustos 2011'de başladığım andan itibaren hiç bitmeden devam etmektedir. İndigo aileme ve siz okuyucularıma sonsuz sevgi, saygı ve teşekkürlerimi gönderiyorum.Ben 1 Ağustos 2011'den beri: Yazdım, yazıyorum ve yazacağım! Çocukluğumdan beri insanlık için çalışmalar: Yaptım, yapıyorum ve yapacağım! Daima huzurla kalmanız dileğimle...