Sevgili Uzay,
Merhabalar…
Bugunlerde beni cok etkileyen, ancak bakip ama gorebilen, duyup ama
hissedebilen bir insanin biraraya getirebilecegi sozcuklerle bezenmis,
Cazi adeta bir kelebek misali dansedercesine, siirsel bir dille ve felsefe
sinirlarini sonsuzla bulusturarak yorumlayan bir yazini okudum.
“Caz’a Bakis.”
Hele, yazinin sonunda kendi ismimi de gorunce daha bir duygulandim ve
bilesin istedim, ki hayattayim ve kendi merkezimin en ust sinirlarinda, o
da zorlamasiz dolasmaktayim.
Jazz’in dogallikla olan olumsuz birlikteligini binlerce kez kutlama
sarhoslugunda, hizla azalan yarinlarima nanik yaparcasina, hem de dimdik
ayaktayim.
Yazinda bahsettigin diger isimlerim cogu beni birden eskilere, 41-42 sene
oncesine goturdu.
Ankara-Cankaya’daki American Subay Kulubune.
Metin Gurel ile olan birlikteligime.
Sanar ve Tuna’nin da dahil oldugu o guclu gruba.
Hey gidi gunler hey…
Metin’in esi Sulun’u de bilir miydin? O da sarki soylerdi grupta.
Hemen hergun, caldiktan sonra ben ve Bertan (O da grupta sarki soyluyordu)
Sanar’in evinde toplanir, kirmizi sarap esliginde Nazim Hikmet okurduk.
Sanar repertuardaki bir parcanin sozlerini degistirdi.
“Where Have All The Flowers Gone” isimli parcayi “Where have all the
Vietkongs gone, Nixon killed them everyone” olarak degistirdi ve her gece
okumaya basladik.
Cok surmedi; birkac gun sonra ben, Sanar ve Bertan Amerikan kulubunden
kovulduk.
Metin ve Tuna, ki asla Metin’in sozunden cikmazdi, kulupte calmaya
devamettiler.
Nereden nereye…
Ben o gunden sonra hicbirini, bir daha gormedim.
Herkes kendi yolunda yurudu ve bugunlere geldik.
Simdi elbette ki yaslanmis bir gencim ama muzigim, kendi ozumle, icinden
ciktigim toplumun kultur frekanslari ile bezenmis muzigim geride
birakacagim en buyuk hazinemdir.
Senin bu genc yasinda boylesi bir bilgi, deneyim ve duygu kapasitesine
sahibolman ve tum herseyi yine boylesine guzel anlatman olaganustu birsey.
Seni yurekten kutlarim canim kardesim Uzay…
Yolun aciktir; ruyalarini asla unutma…
Sevgimle,
Atilla Engin
