İnsanın kendi iç dünyasıyla yüzleşmesi, yaşadığı acıları birer yük olmaktan çıkarıp gelişiminin bir parçası haline getirmesi derin bir farkındalık gerektirir. Bireyler çoğunlukla zorlukları ve yaralarından doğan ışık ile yenilenme süreçlerini yalnızlık içinde deneyimler. Bu içsel yolculuk, kişinin kendisine gösterdiği şefkat ve kabulle doğrudan ilişkilidir.
En derin yaralar, en parlak ışığın doğduğu yerdir. Çünkü insan, kendini en çok karanlığın içinden geçerken tanır…
Yazar: Necla Karataş
Bazı yaralar görünmez. Ne bir bandaj isterler ne de bir ilaç… İnsan onları yıllarca bir tebessümün ardına saklar. Kimse fark etmez. Çünkü en derin acılar sessizdir. Sucan da yıllarca böyle yaşadı.
Herkese umut olurken kendi umutlarını susturdu. Herkesi dinledi, ama kendi kalbinin sesini duymayı unuttu.
Ve bir gün anladı… İnsan bazen en çok kendini ihmal ederek yorulur…
İçsel ihmal ve öz şefkatin keşfi
Günler geçiyor, hayat sessizce akıp gidiyordu. O ise herkese yetişmeye çalışırken kendi kalbini ihmal ediyor, farkına bile varmadan kendini hep en sona bırakıyordu. Başkalarının mutluluğu için çabalarken kendi ihtiyaçlarını ertelemeyi fedakârlık sanıyordu. Yorulduğunu söylemiyor, kırıldığını belli etmiyor, “Ben iyiyim.” cümlesinin ardına bütün duygularını saklıyordu. Oysa insan, en çok da kendi sesini susturduğunda kendinden uzaklaşırdı.
Kalbi, uzun zamandır duyulmayı bekleyen sessiz bir çocuk gibiydi. Biraz ilgiye, biraz anlayışa ve en çok da şefkate ihtiyaç duyuyordu. Eğer en sevdiği insan bu kadar yorgun olsaydı, ona dinlenmesini, kendine iyi davranmasını söylerdi. Peki neden aynı şefkati kendinden esirgiyordu?
İşte o an fark etti ki başkalarına gösterdiği sabrı ve sevgiyi kendisine göstermeyi unutmuştu. Gerçek eksiklik dışarıda değil, kendi içindeydi. Kendini ihmal etmek, zamanla yalnızca bedenini değil, ruhunu da yormuştu.
Bir gün içinden bir ses yükseldi:
“İnsanların sana nasıl davrandığı senin Kendine nasıl davrandığının bir yansımasıdır. Kendini ihmal eden, kendi ruhunu doyurmayan kimseye dünya neden sofralar kursun? Kendine karşı zalim olma. Kendi kul hakkına girme. Sen Yaradanı’ın bir emanetisin. Bu emanete iyi bakmak senin ilk ve en önemli vazifendir…Kendine ayırdığın zaman, kendine gösterdiğin sevgi ve şefkat; başkalarından eksilttiğin bir şey değil, tam tersine seni güçlendiren, ruhunu besleyen en değerli yatırımdır. Senin de dinlenmeye, nefes almaya ve şefkat görmeye ihtiyacın var. Başkalarına gösterdiğin sevgiyi ne zaman kendine de göstermeye başlayacaksın? İyileşme çoğu zaman sessiz başlar; küçük bir fark edişle, kendine söylediğin nazik bir cümleyle, içindeki yaraları yargılamadan kabul edebildiğin o ilk anla…”
İşte o an anladı ki kendini sevmek bencillik değil, hayatın yükünü daha güçlü taşıyabilmenin en sağlam temeliydi. Çünkü kendi kalbini iyileştiren insan, çevresine de daha içten bir sevgi ve şefkat sunabilirdi.
Farkındalık ve kabul süreci
Her sabah yeni bir güne başlıyor, yüzüne bir tebessüm konduruyordu. Fakat kalbinin en sessiz köşesinde taşıdığı yorgunluğu yalnızca kendisi biliyordu. İnsanlara umut oluyor, dertlerini dinliyor, onlara güç vermeye çalışıyordu.
Bir sabah, güneşin ilk ışıkları penceresine vurduğunda aynaya baktı. İlk kez yüzündeki yorgunluğu değil, gözlerindeki umudu gördü. O an anladı ki iyileşmek, geçmişi silmek değil; yaşananları kabul ederek yeniden yürümeyi öğrenmekti. O günden sonra hayatını değiştirecek büyük kararlar almak yerine, küçük ama anlamlı adımlar atmaya başladı. Kendine zaman ayırdı.
Ağacın gölgesi, yıllardır sırtında taşıdığı yorgunluğu usulca omuzlarından alıyormuş gibiydi. Toprağın kokusu çocukluğunu hatırlattı. Rüzgâr saçlarının arasından geçerken, uzun zamandır ilk kez zamanın acele etmediğini hissetti. Tam o sırada iki kumru sessizce yanına kondu, kaçmadılar, ürkmediler. Sanki onu yıllardır tanıyorlardı. Sucan nefesini tuttu. “Nasıl olur?” diye fısıldadı kendi kendine. Kumrular başlarını hafifçe eğerek gözlerinin içine baktılar. O bakışta kelime yoktu; ama yıllardır duymaya hasret kaldığı bir cümle saklıydı: “Yalnız değilsin.”
O an anladı ki bazen hayat, en büyük cevaplarını kelimelerle değil; bir kuşun bakışında, rüzgârın esintisinde ve derin bir sessizlikte veriyordu.
Derin bir nefes aldı. Uzun zamandır ilk kez sessizliğin de insanı iyileştiren bir dili olduğunu hissetti. Sonra fark etti ki yıllardır cevaplarını dışarıda arıyordu. Oysa aradığı huzur, kalbinin derinliklerinde sabırla bekliyordu. Kendini affetmeyi, kendini sevmeyi öğrendi. Her hatanın bir ders, her gözyaşının bir güç, her zorluğun ise insanı olgunlaştıran bir yolculuk olduğunu kabul etti.
Şimdiki anın gücü ve içsel huzur
Hayatın aslında ona hep “Şimdi”yi sunduğunu idrak etti. Geçmiş pişmanlıktı, gelecek ise belirsizlik. Gerçek olan yalnızca içinde bulunduğu andı. O anın kıymetini bildikçe yaşamın küçük mucizeleri de birer birer görünmeye başladı.
Kalbindeki yükler hafifledikçe etrafındaki güzellikleri ve hayatın ona fısıldadığı mesajları daha net görüyordu. Bir çiçeğin açışı, kumruların yanı başına gelişi, bir çocuğun gülüşü, yağmurdan sonra toprağın kokusu, denizin dalgaları, çayın sıcak buğusu, güneşin doğuşu, içtenlikle verilen bir selam… Meğer mutluluk hep oradaymış; sadece fark edilmeyi bekliyormuş.
Artık biliyordu ki iyileşmek, hiç yara almamış olmak değildi. Asıl iyileşme; yaralarına rağmen hayata sevgiyle, farkındalıkla bakabilmek, umudunu kaybetmeden yoluna devam edebilmekti. İnsan bazen en büyük değişimi sessizce kendi içinde yaşardı. Kimse fark etmese bile ruhunda doğan o ışık, zamanla hayatının her köşesini aydınlatırdı.
Ve Sucan, her yeni gün aynaya baktığında artık kendi yansımasını kusurlarıyla değil; aştığı zorluklarla, attığı cesur adımlarla ve öz sevgisiyle güçlenmiş biri olarak görüyordu. Çünkü kendini tanıdıkça korkularını, korkularını tanıdıkça da cesaretini keşfetmişti.
Yaralarla barışmanın dönüştürücü gücü
İçindeki huzur büyüdükçe çevresine de huzur vermeye başladı. Artık anladı ki yaraları onu eksiltmemişti; aksine, içinde saklı olan ışığı görebilmesi için ona yol göstermişti.
Bazen insan, yıllarca karanlıktan korktuğunu sanır. Oysa korktuğu şey karanlık değildir; kendi içindeki ışığı fark etmektir. Çünkü o ışığı gördüğü an, artık hiçbir yara onu eskisi gibi incitemez.
O günden sonra biliyordu ki gerçek iyileşme, bedenin değil ruhun huzur bulmasıydı. Farkındalık ise insanın önce kendine sevgiyle bakabilmesi, sonra da yaşamın her anında saklı olan güzellikleri görebilmesiydi. Yaraları artık kaderi olmaktan çıkar; yolunu aydınlatan sessiz öğretmenlere dönüşür. Çünkü iyileşen her kalp etrafına umut olur. Farkındalıkla atılan her adım ise insanı, kendisinin en güzel hâline biraz daha yaklaştırır.
Güneş yavaşça ufkun ardından yükselirken Sucan gözlerini kapattı. Yüzüne değen ilk ışık, yıllardır aradığı cevabı fısıldıyordu. O an anladı ki hayat, yaralarını unutanları değil; onlarla barışanları iyileştiriyordu.
Ve o gün aynada ilk kez, sadece yüzünü değil; yaralarından doğan ışığıyla yeniden doğan ruhunu gördü…
İnsan, yaralarını sakladığında yalnızca acısını büyütür. Onlarla barıştığında ise içindeki ışığı uyandırır.
Bazen bir insanın hayatını değiştiren şey büyük mucizeler değildir; kendine: “Kendime değer vermezsem kimse bana değer vermez. Ben de değerliyim.” diyebildiği o küçük andır. İşte gerçek iyileşme tam da o anda başlar. Çünkü insan, kendi içindeki ışığı görmeye başladığında, o ışık yalnızca yolunu değil, dokunduğu hayatları da aydınlatır…
Yazar Hakkında: Necla Karataş
Necla Karataş, Antakya’da doğdu. Yedi yaşında Almanya’ya gitti ve lise eğitimini orada tamamladı. Üç dil bilen yazarın temel amacı; yüreklere sevgi, barış, kardeşlik, dostluk, iyilik ve mutluluk tohumları ekerek insanlığa faydalı olmaktır.
2002 yılında Favori & Elele Dergisi’nin hikaye yarışmasında “Başarı” adlı öyküsüyle ödül aldı. Öykü, deneme ve şiirleri Türk Dili Dergisi, Avrupa Gazetesi, Kirpi Edebiyat, Işıkbinyılı.org gibi pek çok mecralarda ve antolojilerde yayımlandı. “Ahmakların Diyarı” hikayesi Antakya Kültür Merkezinde tiyatro oyunu olarak sahnelendi.
Yazarın Bir Ölünün Dilinden (2009), Güneş Yürekli Kız (2016), Aşka Aşık Ruhlar (2018) ve Gökyüzünde Gizemli Yolculuk (2018) adlı yayımlanmış kitapları bulunmaktadır. Ayrıca Ve Tanrı Aşkı Yarattı, Asi’den Taşan Öyküler, Barışa Öyküler ve Barışa Şiirler gibi birçok ortak kitap çalışmasında yer almıştır.
Başkent Üniversitesi Yaşam Koçluğu ve Senaryo Yazımı sertifikalarına sahip olan Karataş; İLESAM ve Türkiye Yazarlar Sendikası üyesidir. Yazın çalışmalarını öykü, deneme, roman, senaryo, makale ve şiir alanlarında sürdürmektedir.
